Το gay parade της Πόλης, εν αντιθέσει με πολλά αντίστοιχα Δυτικών ανεπτυγμένων χωρών, που έχουν μετατραπεί σε γραφικά κιτς πανηγύρια καταπιεσμένης επίδειξης, ήταν πολιτικοποιημένο και συνάμα προσηλωμένο στους σκοπούς που θα έπρέπε να εξυπηρετήσει, με ελάχιστες εξαιρέσεις υπερβολής.Το νεανικό κοινό που απάρτιζε κυρίως την πορεία, κρατώντας ταμπέλες με συνθήματα στα Τουρκικά, Αρμενικά και Κουρδικά, καλούσε την υπουργό Γυναικείων και Οικογενειακών Υποθέσεων Σελμά Αλιγιέ Καβάφ, υπό το ρυθμικό τέμπο τυμπανοκρουσιών και σφυριγμάτων, σε παραίτηση, ως απάντηση σε δηλώσεις που είχε κάνει η ίδια πριν λίγους μήνες, χαρακτηρίζοντας την ομοφυλοφιλία ως ασθένεια που χρειάζεται θεραπεία!!!
Καθόλη την διάρκεια της διαδρομής, από την κεντρική πλατεία της Ταξίμ μέχρι και την πλατεία του Τουνέλ, μια γιγαντιαία σημαία στα χρώματα της ίριδας, συντρόφευε τους συμμετέχοντες. Το rainbow flag που χρησιμοποιείται παγκοσμίως από τη "χαρούμενη κοινότητα" ως σύμβολο - λάβαρο της πολύχρωμης επανάστασης, σκόρπισε μεγάλη απορία στη σαστισμένη μάζα των "παγωμένων" περαστικών, που διένυαν εκείνη την ώρα την Μεγάλη Οδό του Πέρα. Μέλη και υποστηρικτές του σωματείου lamdaistanbul, κύριου υπεύθυνου της διοργάνωσης, συνοδευόμενα από αποστολές άλλων περιφερειών της Τουρκίας και του εξωτερικού, προέτρεπαν το εκστασιασμένο κοινό να χορέψει ενάντια στην ομοφοβία κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό που πλέον είχε καλυφθεί από το μεγαλειώδες ουράνιο τόξο.
Το στίγμα της διαφορετικότητας στην παρέλαση, δόθηκε από κάποιες εκκεντρικές φιγούρες που δήλωναν και αυτές με τον τρόπο τους την αντίθεση τους στην ομοφοβία που τους περιβάλλει. Η πατροπαράδοτη νύφη, ντυμένη με το άσπρο της απωθημένο, ο έκπτωτος άγγελος με τα κομμένα φτερά που δεν κατάφερε να βαδίσει με τις επιταγές της ουράνιας βασιλείας και η πιο γερασμένη έκδοση της Μadonna επί εποχής music, ήταν όλες εκεί για να ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα και να δώσουν μια πιο φεστιβαλική διάθεση στην πορεία.
Πέρα από τις εκκεντρικές εμφανίσεις όμως, αυτό που προσωπικά με συγκίνησε και θεωρώ άξιο συγχαρητηρίων ήταν η ομάδα από μητέρες που με πλακάτ και συνθήματα καταδίκαζε απερίφραστα τις πολιτικές ρατσισμού και συνάμα εξέφραζε την καθολική υποστήριξη της στο πρόσωπο των παιδιών, ανεξαρτήτως σεξουαλικών προτιμήσεων. Επίσης η έλλειψη αστυνομικών δυνάμεων, στην αστυνομοκρατούμενη Κωνσταντινούπολη, ήταν κάτι που παραξένεψε μέχρι και τους διοργανωτές, που δεν θεωρεί ωστόσο ότι είναι κίνηση καλής θέλησης της ισλαμιστικής κυβέρνησης αλλά κάποιο επικοινωνιακό τέχνασμα της, στα πλαίσια της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας.
Η ετήσια παρέλαση, με όλα τα παραλειπόμενα της, φτάνει κάπου εδώ στο τέλος της : εθελοντές στην άκρη του Τούνελ περισυλλέγουν την τεράστια σημαία του ουράνιου τόξου διπλώνοντας τη, ενώ μία γυναίκα προσπαθεί να τους εμποδίσει, ξαπλώνοντας πάνω σε αυτή, αποζητώντας, λίγα λεπτά προσοχής και εφήμερης δημοσιότητας. Την ίδια στιγμή κάποιοι ριψοκίνδυνοι ακτιβιστές καταλαμβάνουν συμβολικά την άλλοτε βιομηχανική πλατεία, αναρτώντας ένα πανό που έγραφε "Ομοφυλόφιλοι παντού" στο πιο ψηλό σημείο του μεταλλικού κυλινδρικού μνημείου, που δεσπόζει στην περιοχή.Ο ενθουσιώδης κόσμος χειροκροτεί και λικνίζεται με τις πρώτες νότες του τραγούδι "hayrola"* της ιέρειας της gay κοινότητας, Ηande Yener, που ακούγεται από τα μεγάφωνα.
Την επομένη των μεθεόρτιων το μόνο που έμεινε για να θυμίζει την άκρως επιτυχημένη παρέλαση υπερηφάνειας ήταν κάποια stencils στους τοίχους του Πέρα, απεικονίζοντας δύο γυναικείες μορφές να φιλιούνται με το σύνθημα "Είμαστε εδώ, ας συνηθίσουν", ξεχασμένα, πατημένα κουτάκια μπύρας στην πλατεία και το συνωμοτικό γέλιο κάποιων καταστηματαρχών της Μεγάλης Οδού.
* hayrola = στα τουρκικά έχει την έννοια "τι συμβαίνει" υποδηλώνοντας έκπληξη
