Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

Όταν ο Ταραντίνο συνάντησε τον Κουστουρίτσα...


Στην συνείδηση των κατοίκων της Πόλης το κέντρο αντιπροσωπεύεται, επάξια ομολογουμένως, απο τον μποέμ Γαλατά, το εναλλακτικό Τουνέλ, το καλλιτεχνικό Τσουκούρτζουμα και το αριστοκρατικό Τζιχάνγκιρ με λάβαρο τη Μεγάλη οδό του Πέρα. Ανάμεσα σε αυτές τις περιοχές βρίσκονται,όπως σε κάθε μεγαλούπολη άλλωστε, και πιο σκοτεινές περιοχές, που οι αστοί κάτοικοί της περιφρονούν επιδεικτικά και οι τουρίστες αποφεύγουν.





Μια χαρακτηριστική περίπτωση τέτοιας περιοχής είναι το Ταρλάμπασι, λίγα μόλις μέτρα πιο πέρα απο το σημείο μηδέν, το άγαλμα της ανεξαρτησίας στην Τάκσιμ. Το σκηνικό του αποτελείται κυρίως απο ριμαγμένες μεσοαστικές κατοικίες του 19ου και 20ου αιώνα και πολύχρωμες μπουγάδες, με την έντονη δυσοδία να κάνει την εμφάνισή της σε κάθε σου βήμα.






Ένα στοιχείο που παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον είναι η πληθυσμιακή ιδιαιτερότητα της περιοχής. Τις θέσεις των Ρωμίων και των Αρμένιων που κατοικούσαν εκεί μέχρι την δεκαετία του '60 πήραν τις τελευταίες δεκαετίες Αθίγγανοι, Κούρδοι, Αραβόφωνοι εσωτερικοί μετανάστες  και Αφρικανοί μέτοικοι, που ήρθαν κατά κύματα στην πόλη των ευκαιριών για ένα καλύτερο αύριο. Μέσα στη φολκλορική πανσπερμία αυτού του ιδιόμορφου τοπίου δεν λείπουν ακόμη βαποράκια, χρήστες ναρκωτικών, ιερόδουλες και προαγωγοί  που κάνουν συνήθως το περασμά τους μετά την δύση του ηλίου και 'δραστηριοποιούνται' στην περιοχή μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.





Υπάρχουν πολλοί λόγοι  που μπορούν να σε οδηγήσουν στα κακόφημα σοκάκια του Ταρλάμπασι, εκτός από τις κάλτ φυσιογνωμίες που δεσπόζουν πλέον εκεί. Τα έντονα σημάδια του χριστιανικού στοιχείου κατά τον προηγούμενο αιώνα είναι σίγουρα ένας από αυτούς. Αυστηρή αρχιτεκτονική, που περικλείει διακοσμητικά στοιχεία-αριστουργήματα δίνει στο θεατή να καταλάβει αυτοστιγμή το ένδοξο παρελθόν του.







Η μεγάλη έκπληξη της περιοχής, όπως λέει και ένας φίλος μου, είναι τα καραμελάκια, δηλαδή τα μονίμως χαμογελαστά παιδάκια που παίζουν αμέριμνα στα πάλαι ποτέ ένδοξα, στενά σοκάκια της γειτονιάς. Δυστυχώς η γκετοποίηση, που έχει επέλθει στην γειτονιά τους, τα έχει παγιδεύσει στα στενά γεωγραφικά πλαίσια της. Τα παιδάκια που δεν χάνουν ποτέ το κέφι τους με το που βλέπουν κάποιον δυτικό στο περασμά τους, τρέχουν να του πιάσουν συζήτηση (!) και να  στηθούν με καμάρι στο φωτογραφικό του φακό.







Μέσα σε αυτές τις όμορφες και συνάμα θλιβερές ιστορίες πρέπει να τονιστεί ότι ο Δήμος κάνει σοβαρές προσπάθειες αναπαλαίωσης και συντήρησης κάποιου μέρους των κτιρίων μαζί με σχέδια για περαιτέρω ανάπλαση του χώρου. Εγώ προσωπικά εύχομαι πρωτίστως με αυτές τις προσπάθειες ανάπλασης εκτός από το κεντρικό στόχο, δηλαδή την ένταξη του Ταρλάμπασι στην τουριστική ζώνη του Πέρα, να γίνουν και οι ζωές των κατοίκων του πιο ανθρώπινες.





7 σχόλια:

  1. Αλέξανδρος Μασσαβέτας13 Μαΐου 2010 - 1:18 π.μ.

    τι ωραίο κείμενο για την αγαπημένη μου γειτονιά!

    εύχομαι πάντως τα σχέδια ανάπλασης να ματαιωθούν, Ντουμπάι θα γίνει το Ταρλάμπασι...

    Αλεξ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΜΠΡΑΒΟ ΤΙ ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ
    ΦΙΛΙΚΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. To thema einai na min ekdioxthun oi katoikoi enopsei tis anaplasis.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συγχαρητήρια και για αυτή την ανάρτηση. Σε βρίσκω συνεχώς βελτιούμενο και αυτό ειναι το θετικό. Καλό θα ήταν να υπήρχε πάντως μια φωτογραφία από τον ναό Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης, στο κέντρο της παλιάς ελληνικής γειτονιάς.
    Η περιοχή ήταν πιο "κοντά" στο Πέρα πριν από την δεκαετία του 80 που έγινε η διαπλάτυνση της λεωφόρου Ταρλάμπασι που δίνει και το σύγχρονο γενικό όνομα στην περιοχή. 'Ηταν πάντως πάντοτε μια λαϊκή γειτονιά, σαφώς "χαμηλότερα" χωροταξικά και κοινωνικά από το κοσμοπολίτικό Πέρα.
    Στην πραγματικότητα η περιοχή έχει ποικίλα ονόματα, φαινόμενο συνηθισμένο στην Πόλη όπου κάθε δύο δρόμους αλλάζει το όνομα της γειτονιάς (Tarlabaşı λέγεται το πρώτο κομμάτι αμέσως μετα το Talimhane απέναντι από το Ταξίμ.Πιο κάτω λέγεται Bülbül, μετά Yenişehir, Ömer Hayam, Analı Çesme κ.λ.π.
    Πάντως η ουσία υπάρχει συμπυκνωμένη στο άρθρο ειδωμένη μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που είναι προφανές πόσο αγαπά και σέβεται τον μαγικό αυτό τόπο που ζούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Παραδόξως (?), αυτού του είδους τις γειτονιές λατρεύω περισσότερο στην Πόλη. Το Εντιρνεκαπί , τα στενάκια του Εγιούπ, το Ταρλάμπασι. Ισως ακριβώς γιατί, σε αυτές τις γειτονιές δεν υπάρχει πράγματι, παιδί που να χάνει το χαμόγελό του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Kwsta polu wraio itan auto to arthro! Sygxaritiria!!!!! Taxidepsa sto Tarlabasi apo tin Petroupoli se 2 lepta!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γιώργος (Αθήνα)14 Μαΐου 2010 - 10:09 π.μ.

    Πολλές οι απαιτήσεις με αυτήν την ανάπλαση:
    Πιο τουριστικό Ταρλάμπασι...
    Ας μείνει ως έχει για ιστορικούς λόγους...
    Πιο ανθρώπινο Ταρλάμπασι...
    Μην εκδιωχθούν οι κατοικούντες "αρουραίοι" του...
    Α ναι...και τα γλυκά "καραμελάκια" που χαμογελούν αθώα, γνήσια & αυθόρμητα στον τουριστικό φακό...
    Να δούμε οι αρχές ποιον θα πρωτολάβουν υπ'όψιν!
    Το σίγουρο είναι ότι στασιμότητα δεν μπορεί να υπάρξει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή